Co psychologia ma do jedzenia? Bardzo wiele. To co znajduje się na naszym talerzu, czy też ściślej mówiąc trafia do naszego żołądka (bo przecież pośpiesznie zjedzony hamburger talerza nie widział) nie zależy tylko od jednej zmiennej. Przecież na co dzień raczej nikt nie zastanawia się, dlaczego jem to co jem. Jem bo lubię. Bo mam ochotę. Jem (fast-fooda) bo nie mam czasu (na przygotowanie konkretnego posiłku). Jem bo inni jedzą. No właśnie.
Warto uświadomić sobie, że na nasze wybory żywieniowe (oprócz czynników biologicznych, o których mowa będzie w osobnym wpisie) wpływ mają różne czynniki, jak choćby:
Świadomość tego, że różne aspekty decydują w ostateczności o tym, co jemy, może pomóc nam zrozumieć siebie, skłonić do refleksji i nie powtarzać w kółko niechcianych zachowań jedzeniowych. Przede wszystkim jednak uwzględnienie wielu wymiarów umożliwia nam realną zmianę w obszarze żywieniowym, dostosowaną do naszej osoby, w odpowiedzi na nasze konkretne potrzeby. Dzięki takiemu dopasowaniu dokonywana zmiana jest skuteczniejsza i na pewno trwalsza.
Dlatego zachęcam, aby obserwować siebie. Kiedy i dlaczego sięgam po dany produkt? Czy jem teraz, bo naprawdę odczuwam głód? Czy może jem, bo jedzą inni? A może jem, bo mi smutno? Bo pokłóciłam się z szefem? Bo akurat przechodziłam koło piekarni i skusił mnie zapach, choć w sumie jestem pełna po obiedzie? Odpowiedzi na te i tym podobne pytania mogą stać się cennym narzędziem. Analizy można dokonać samemu, czasem warto skorzystać z pomocy kogoś z zewnątrz, kto może dostrzec więcej, zwrócić uwagę na pewne aspekty. Podpowiedzieć. Zadać pytania, które wiele rozjaśnią. Pomogą. Ale nawet samemu warto. Bardzo.
Co ma psychologia do jedzenia? Znasz już odpowiedź na to pytanie.
